O śniegu najlepiej ani słowa

Między słońcem a mrozem

Zdecydowanie. Chciałoby się już nie musieć o nim mówić. Chciałoby się już tylko go wspominać. Oj chciałoby, chciałoby. Rzeczywistość jednak nijak nie chce nam wyjść naprzeciw. Przyroda kroczy własnymi sobie znanymi drogami.

W kalendarzu mamy wiosnę, za oknem zaś nadal króluje zima. W najlepsze. Niepodzielnie. Minione dni raczyły nas słonecznym blaskiem i przejmująco zimnym wiatrem. Noce zaś ścinały wszystko kilkunastostopniowym mrozem. Efekt przenikania tych dwu rzeczywistości przyniósł ciekawe efekty. Zalegający dookoła śnieg bardziej odparowywał niż topniał. W wielu miejscach robiły się lodowe nawisy, które szczególnie w mieście trzeba było usuwać, aby komuś nie spadły na głowę wyrządzając przy tym bolesną krzywdę. Straż pożarna miała dodatkowe zajecie.

A w nocy mróz taki

2012-12-2

Jelenia Góra

że mgłę ścięło z nóg
całkiem opadły jej białe skrzydła
przycupnęła więc gdzie bądź
posiwiały drzew korony
najeżyła się osiadłą mgła

Adam Gabriel Grzelązka

I znów świeży śnieg

Dzisiaj od rana słońca nie widać. Temperatura zbliżyła się do zera, nawet nieco je przekraczając. Jest nieco cieplej. I zaczął padać nowy śnieg. Dużymi ciężkimi, mokrymi płatami. Cała okolica pokryła się ponownie białym całunem. Gorzej z ulicami, gdzie samochody rozciapywały oponami wszystko, co spadało, w brudną mokrą breję.

Dzisiaj mam wolne. Wreszcie nieco czasu, aby nadgonić domowe zaległości. W południowych godzinach wyskoczyłem do biblioteki wymienić książki. Tak na ostatnia chwilę, bo dzisiaj wyjątkowo czynne są w porannych godzinach.

Muszę jeszcze na pocztę. Poszedłem drogą nieco okrężną. Najpierw między blokami ku bocznej uliczce. Wszystko pod śniegiem. Wszędzie biało. Mokra warstwa lepi się do butów. Tu i ówdzie nadtopiony śnieg tworzy niewielkie niemal płynne kałuże wodnistego ni to jeszcze śniegu ni to już wody.

Dalej jest dzika ścieżka. Po prawej niewysoka kamienica. Po lewej mniejsza, niemal opuszczona. Tylko jedno mieszkanie jest zamieszkałe. Całość robi wrażenie zaniedbanej podupadającej omalże rudery. Za tym budynkiem był kiedyś ogród. Jeszcze kilka lat temu stała tam szopa. Kiedyś spłonęła, teraz nie ma tam już niemal po niej śladu. Walają się jedynie mocno nadpalone szczątki konstrukcji. Wiosną wszystko zarasta na dziko po lewej i prawej stronie. Ścieżka jest wąska, wyłożona chodnikowymi płytami. Latem niełatwo tą ścieżką przejść. Szczególnie rano, po rosie. Krzaki z lewej i prawej niemal wciskają się na tę ścieżkę. Chcąc nie chcąc przechodząc ocieramy się o te krzaki i moczymy zlegającą na nich rosą. O świcie wypełzają na nią na dodatek ślimaki różnej maści. I podłużne i małe okrągłe i duże dorodne winniczki. Czasem trudno aż postawić stopę, aby któregoś nie rozdeptać.

Teraz wszystko zasłane śniegiem. Wybielone. Stary śnieg przykryła nowa warstwa skrywając wszelkie wytopione przez słońce ostatnich dni brudy. Po paru dziesiątkach metrów ścieżka kończy się wychodząc na aleję spacerową. Za tą aleją płynie niewielki zazwyczaj potok. Zazwyczaj, bowiem podczas silnych opadów czy wiosennych roztopów potrafi się rozlać dość szeroko. Cała okolica robi się wówczas podmokła i pełna wodnych oczek. Z rzadka wylew jest tak potężny, że zalewa nawet aleję spacerową. Wiosną lub jesienią – zależy kiedy deszcze znaczące nadmiar wody w strumień wtłoczą.

Dwa lata temu na drugim brzegu usypano niewielki wał przeciwpowodziowy. Naprawiono także kładkę biegnącą przez ów strumień. Przechodzę przez nią, wspinam się łagodną ścieżką przenoszącą mnie przez ów wał na drugą stronę Tu znów biegnie aleja spacerowa Równoległa do poprzedniej. Po obu stronach potoku. Piękne miejsce na wiosenne spacery. Szczególnie wiosną, gdy słońce przebija się przez świeżo pokryte liśćmi drzewa. Dookoła śpiew ptaków.

Idę dalej. Wchodzę na teren niewielkiego parku. Mijam go z lewej. Docieram do linii tramwajowej. Wzdłuż niej biegnie spacerowa ścieżka wysadzana kasztanowcami. Skręcam w prawo. Po paru minutach wkraczam do mojego ulubionego parku. Wszystko zasypane świeżym śniegiem. Wszędzie biało.

W płaczu nieba

1995-11-03

Łódź

próbuję znaleźć
Ciebie Boże
do drzwi serca
puka pytanie
niebo plącze
lecz dlaczego
czy są to łzy smutku
nad Ojczyzną
co w poniewierce srogiej
czy też może
łzy radości
bo choć źle jest
kochają Boga ludzie
i są tacy jeszcze
co swej bronią
wiary i piersią
własną chronią
Ciebie Maryjo
by Cię nie
prześladowano
w kraju tym
co jest Twoim
w płaczu nieba
zawsze szukają Boga
On tobie znaleźć się da

Adam Gabriel Grzelązka

Wiosenna zimowa cisza

Wspomniany wcześniej potok płynie tutaj krętą dużo szerszą strugą. Na wodzie kaczki. Dużo kaczek. Na śniegu pełno kaczych śladów. Dużo mniej śladów ludzkich. Park jest niemal pusty. Niemal nikogo w nim nie ma. Zapewne przez ten padający mokry śnieg się wyludnił.

Zresztą czym się tu przejmować. Właśnie takie momenty na spacer lubię najbardziej. Gdy jestem w parku sam. Powoli idę. Powolutku. Krok po kroku zbliżam się do poczty. Jeszcze daleko, w miarę daleko. Napawam się ciszą. Jeszcze wczoraj, podczas słonecznej choć zimnej pogody pełno było tu już ptasiego terkotu. Dzisiaj nic. Cisza. Jak makiem zasiał. To przez ten śniegu nawrót. Dobrze że w końcu nie ma wiatru, że wreszcie nie wieje. Co prawda śnieg zapaduje mi i moczy okulary. Ale lepsze to niż kryć twarz przed zimnem, przed przejmującymi ukłuciami wiatru.

Obrazek

1994-05-25 

Łódź

Iwonie Graczek

Wiosna. Poranek.
Park. Radosne słoneczko.
Ławka a na niej chłopak
Siedzi nieobecny
czymś zamyślony
O czym myśli? Wiadomo
O ukochanej dziewczynie
To wdycha to się rumieni
Coś szepcze sam
do siebie. Rzekłbyś
wariat a on jest
tylko zakochany

Adam Gabriel Grzelązka

Docieram w końcu na pocztę. Jakże tu pusto. Jak nigdy. Obieram polecony. Wracam do domu. Niedługo żona wraca z pracy, warto więc robić jakiś postny obiadek. Będą ziemniaki i ryba. Trzeba coś wymyśleć, coś zaimprowizować.

Kulinarna przygoda

Gotowania nauczyłem się niemal sam. Niemal, bowiem zawsze ktoś czegoś mnie uczył, coś podpowiadał, coś u kogoś podpatrywałem. Najtrudniejsze były początki. Wówczas umiałem niewiele, a to co umiałem, nieczęsto wychodziło. Ale jak to mówią – praktyka czyni mistrza. Po opanowaniu podstaw nadszedł czas na różne eksperymenty. Na warianty. Na odmiany tradycyjnych potraw. Z czasem gotowanie zaczęło przynosić radość.

W Łodzi miejskie centrum opanowali Wietnamczycy. Całe centrum pełne jest budek z chińskim jedzeniem. Różnej jakości. Trzeba oczywiście wiedzieć, gdzie, aby dobrze móc zjeść. Dobre i tanie. Są miejsca, że bardzo dobre, że wyśmienite. Często się w takich miejscach na mieście stołowałem w ostatnich latach przed przyjazdem do Poznania. Teraz wiele z tych potraw udaje mi się odtworzyć. Niekoniecznie w ich oryginalnych odmianach. Co nie oznacza, że gorszych.

Kakao

2009-05-28

AŚN – Poznań

o tobie powiedzieć
żeś ty słodycz w gębie
to za mało
stanowczo za mało

tyś niebem
dla podniebienia

kto bowiem dzień zaczyna o poranku
a nie skosztuje ciebie
to jakby
wciąż jeszcze
nocą po omacku
błąkał się smakami

ile cię cenić wypada
ten tylko odkryć zdolny
kto pijąc mleko
– najlepiej – wiesz – prosto od krowy –
spożyć jest je zmuszony
bez twego dodatku
zwykłe białe
a szare smakiem jakieś
niby samo w sobie doskonałe
dobre – lecz bez ciebie
wciąż jeszcze nie wspaniałe

Adam Gabriel Grzelązka

Święta za pasem

Właściwie to te święta już trwają. Od wczoraj Triduum Paschalne. Najważniejsze święta chrześcijaństwa. Najtrudniejsze. Najtrudniejsze, bowiem tu motywem przewodnim jest męczeńska śmierć Jezusa Chrystusa oraz Jego zmartwychwstanie. A przecież w tych wielkanocnych świętach wyraża się cała prawda o nas. O naszym człowieczeństwie. O naszej przyszłości. Prawda o naszym życiu. O powołaniu do wieczności.

Wielki Czwartek. Ostatnia Wieczerza. Pierwsza Eucharystia. Bóg zakochany w człowieku ofiarowuje siebie człowiekowi w całości. Karmi go sobą. Przebóstwią go w tym sakramencie.

Wielki Piątek. Bóg, który z miłości stworzył człowieka, oddaje dobrowolnie za niego życie. Zostaje zamordowany w brutalny sposób. Wydany na śmierć. Osądzony w niesprawiedliwym procesie. Umiera na krzyżu. Aby człowiek mógł żyć. Abym ja mógł żyć. Abyś Ty mógł żyć.

Wielka Sobota. Bóg umarł. Został złożony w grobie. Apostołowie uciekają. Wszystko przepadło. Wszystko się skończyło. Nie, nie wszystko. Przecież…

Wielkanoc. Bóg zmartwychwstał. W niedzielny poranek ukazuje się Marii Magdalenie. Potem ukazuje się Apostołom. Wcześniej Piotr i Jan odkrywają pusty grób. Zmartwychwstały Bóg rozmawia ze swoimi uczniami w drodze do Emaus.

Mój we mnie Tomasz

2012-04-28

Wolsztyn

niewierny nieufny zawsze na przekór
wciąż żywy wciąż podejrzliwy
drażliwy wciąż niepewny swego
nie daje wiary pragnie pewności
nie dowierza nikomu a najmniej samemu sobie

domaga się dopomina natarczywie
lace pcha w rany nieproszony
żąda aby mógł namacalnie przekonać się

      trudne to serce co we mnie
      ciężko wzdycha zranione
      martwi drobiazgami
      kochać zapomina nagminnie
      z byle powodu zamyka się w sobie urażone
      chowa za siedmioma murami
      pychy i dumy napuszonej

mój we mnie Tomasz osobisty
taki na użytek prywatny tylko dla siebie
dla własnej niewiary w cokolwiek
domaga się niesłabnącym głosem
      po w chwili niechętnie rację przyznaje
      kiwa speszony spuszczoną głową
      wciąż z niedowierzaniem
      a przecież zaprzeczyć aktom nie może

już wie
już jest pewien
teraz mu wstyd
pod nosem przeprosiny bąka po cichu
rumiany ze wstydu
podziać się nie umie
      w końcu zrozumiał
      w końcu dotarło i do niego
      widział poczuł rozumie ufa

Adam Gabriel Grzelązka

Życie trwa nadal. Bóg umarł, lecz śmierć nie miała nad nim mocy. To Bóg jest zwycięzcą. To Bóg ma władzę nad życiem i śmiercią. To Bóg zmartwychwstaje pierwszy. Pierwszy, lecz jam mówi Biblia, nie jedyny. Także w historii Kościoła znane są przypadki z martwych powstania. Także i każdego z nas to czeka. A potem niebo. Po tym zmartwychwstaniu ostatecznym, przy paruzji.  Ale nie dla wszystkich. Jest jeden warunek. Trzeba uwierzyć. Trzeba zaufać Bogu. Trzeba Mu siebie zawierzyć. Trzeba pozwolić Mu wypełnić się miłością. Trzeba Bogu zaufać.

Nie każdemu się to udaje. Każdy ma szansę, każdy ma możliwość Nie każdy jednak chce Bogu zaufać. Wielu Go odrzuca. Wielu swe życie wieczne zaprzepaszcza. Wielu swe życie traci. Wszyscy umrą, lecz nie wszyscy zmartwychwstaną.

Nic na siłę. Nic wbrew naszej woli. To ja, to ty o tym decydujemy. O naszym życiu. O naszej przeszłości. Co roku przeżywamy Wielkanoc Co roku Bóg nam przypomina prawdę o nas. Co dnia możemy spotykać się z Nim w Eucharystii.

Jeszcze nie jest za późno. Jeszcze można spróbować Jeszcze można podjąć właściwą decyzję. Jeszcze można siew Bogu zakochać. Jeszcze się można z Bogiem zaprzyjaźnić.